Hicran dizi kaç bölüm? Bir Kayseri akşamında içime işleyen hikâye
Bir akşam, bir dizi ve içimde biriken şeyler
Kayseri’de yaşıyorum. 25 yaşındayım. Gün içinde kurumsal bir ofiste bilgisayar ekranına bakıp raporlar hazırlıyorum, Excel tabloları arasında kayboluyorum ama asıl yorgunluk işten değil, insanın içinden geliyor bazen. Akşam olunca eve döndüğümde sessizlik başlıyor ve o sessizlikte en çok dizilerle kaçıyorum kendi düşüncelerimden.
O gün de öyle bir gündü. Hava soğuk, Kayseri’nin o sert ama bir o kadar da içe işleyen rüzgârı camın kenarına vuruyor. Telefonu elime aldım, “bir şey izleyeyim de kafam dağılsın” dedim. Karşıma Hicran çıktı. Daha önce birkaç sahnesine denk gelmiştim ama hiç baştan sona izlememiştim.
İlk aklıma gelen soru şuydu: Hicran dizi kaç bölüm?
Çünkü bazı diziler vardır, başlarsın ama bitmez gibi gelir. Bazıları ise daha ilk bölümden içine çekip seni bırakmaz.
Hicran’la ilk karşılaşmam
İlk bölümü açtığımda aslında çok beklentim yoktu. Sadece “bir iki bölüm izleyeyim” diyordum. Ama Hicran öyle bir hikâye ki, insanın içindeki kırık yerleri yokluyor. Bir sahnede karakterin gözlerindeki boşluk bana kendi yalnızlığımı hatırlattı.
O an fark ettim ki ben sadece bir dizi izlemiyorum. Ben aslında kendi hayatımdan kaçmaya çalışıyorum.
Telefonumun notlar kısmını açtım, yıllardır yaptığım gibi kısa bir cümle yazdım:
“Bazı hikâyeler insanın kendi yarasına dokunuyor.”
Ve sonra yine aynı soru döndü: Hicran dizi kaç bölüm?
Çünkü içimde bir yerde, bu hikâyenin ne kadar uzun sürdüğünü bilmek istiyordum. Bitmesini mi istiyordum, yoksa devam etmesini mi… emin değildim.
Geceler uzadıkça Hicran da uzadı içimde
Diziyi izlemeye devam ettikçe fark ettim ki Hicran sadece bir başlangıç hikâyesi değil. Uzayan, büyüyen, dallanan bir duygu gibi. Bölüm sayısı arttıkça karakterlerin acıları da artıyor, sevinçleri de yarım kalıyor.
İnternette dolaşırken tekrar tekrar karşıma çıktı: Hicran dizi kaç bölüm?
Bir noktada şunu anladım; insanlar sadece merak etmiyor, aslında dizinin ne kadar süreceğini bilerek duygusal bir hazırlık yapmak istiyor. Çünkü bazı hikâyeler kolay kolay bırakılmıyor.
Ben de o gece kendime itiraf ettim: Ben de bırakmak istemiyorum.
Ama aynı zamanda korkuyorum da.
Çünkü bazı duygular uzadıkça insanı yorar.
Kayseri geceleri ve dizinin sessizliği
Kayseri’de geceler biraz ağırdır. Özellikle kışın. Dışarıda sessizlik olur ama o sessizlik bazen insanın iç sesini büyütür. Ben o gecelerden birinde Hicran’ı izlerken kendimi karakterlerin yerine koymaya başladım.
Bir sahnede birinin gözyaşları düştü, ben ekranın karşısında hiçbir şey yapamadım. Sadece izledim.
Ve düşündüm:
“Ben de böyle mi hissediyorum aslında?”
İşten eve gelip sosyal medyada kaybolan, sonra bir diziye sığınan biri olarak, belki de en çok kendimi Hicran’da buluyordum.
Ve yine aynı soru: Hicran dizi kaç bölüm?
Sanki cevabı bilirsem, kendi duygularımı da kontrol edebileceğim sanıyordum.
Bölüm sayısından çok his sayısı
Zaman geçtikçe şunu fark ettim: Asıl mesele bölüm sayısı değilmiş. İnsan kaç bölüm olduğunu öğrenmek istiyor ama aslında sorduğu şey başka.
“Bu hikâye beni ne kadar etkileyecek?”
“Ben ne kadar dayanabileceğim?”
“Hicran beni ne kadar içine çekecek?”
Hicran dizisi uzun bir yol gibi. Her bölümde biraz daha içeri giriyorsun. Başta dışarıdan izliyorsun, sonra bir bakıyorsun karakterlerin nefesini yanında hissediyorsun.
Ve Kayseri’de tek başına oturduğum o akşamlarda, bu his bana fazla gerçek gelmeye başladı.
Bir arkadaş mesajı gibi izlemek
Bir gün en yakın arkadaşıma yazdım:
“Ya Hicran diye bir dizi var, biliyor musun? Çok garip ama insanın içini sıkıyor.”
O da hemen sordu:
“Kaç bölüm?”
Ve o an güldüm.
Çünkü herkes aynı noktaya geliyor.
Hicran dizi kaç bölüm?
Sanki bu bilgi, diziyi izleyip izlememeye karar vermek için bir eşik gibi.
Ama ben artık şunu biliyorum: İnsan bazı hikâyelere sayı için başlamaz. His için başlar.
Hayal kırıklığı ve umut arasında
Diziyi izlerken en çok hissettiğim şeylerden biri hayal kırıklığı oldu. Karakterlerin yanlış kararları, yarım kalan konuşmalar, zamanında söylenmeyen cümleler…
Bunlar bana çok tanıdık geldi.
Çünkü ben de hayatımda çok kez “keşke” demişim.
Ama sonra umut geliyor.
Bir sahnede küçük bir iyileşme oluyor, bir bakış değişiyor, bir sessizlik anlam kazanıyor.
İşte o an içimde bir şey yumuşuyor.
Ve ben kendime şunu söylüyorum:
“Belki de her şey bitmemiştir.”
Ama yine de aklımın bir köşesi soruyor: Hicran dizi kaç bölüm?
Çünkü umut bile bazen uzun sürünce insanı yoruyor.
Günlüklerime düşen izler
Ben yıllardır günlük tutarım. Bazen düzenli, bazen aylarca ara vererek.
Hicran’ı izlediğim günlerden birinde defterime şunu yazdım:
“Bir dizi izlerken kendi geçmişimi hatırlıyorum. Bu normal mi bilmiyorum.”
Altına da ekledim:
“Belki de herkes böyle.”
O gece uzun sürdü. Dizi bittiğinde saat çok geçti ama uyuyamadım. Çünkü içimde bitmeyen bir şey vardı.
Belki de dizinin bölümleri değil, benim düşüncelerimdi uzayan.
Hicran ve benim iç içe geçen hikâyem
Zamanla fark ettim ki Hicran artık sadece bir dizi değil benim için. Bir duyguya dönüşmüş.
Kayseri’nin soğuk akşamları, ofiste geçen yorucu günler, eve gelip sessizliğe düşmem…
Hepsi Hicran’la birleşti.
Ve her yeni bölümde içimden aynı cümle geçiyor:
Hicran dizi kaç bölüm?
Ama artık bu sorunun cevabı benim için teknik bir bilgi değil.
Bu, bir yolun ne kadar süreceğini bilme isteği.
Ama hayat zaten böyle değil mi?
Hiçbir şeyin kaç bölüm süreceğini bilmiyoruz.
Son değil, devam eden bir his
Şimdi geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum: Hicran bana bir şey öğretti.
Bazı hikâyeler bitmek için değil, hissedilmek için var.
Bölüm sayısı sadece bir sayı.
Ama hisler… onlar uzuyor, büyüyor, bazen insanın içine sığmıyor.
Kayseri’de o soğuk akşamda başladığım bu izleme serüveni, aslında kendi iç yolculuğuma dönüştü.
Ve ben hâlâ bazen kendime aynı soruyu soruyorum:
Hicran dizi kaç bölüm?
Ama artık cevabını aramıyorum.
Çünkü bazı soruların cevabı, izlerken hissedilen şeylerin içinde gizli oluyor.